"BLOGGFANTASIEN VERT VERKELEG
eg har for tida ingenting med meining å gjere, så eg har oppdatert bloggen min - eg fann ut at det var slett ikkje vits i å ha ein så rotete blogg. eg skal òg vurdere om eg skal endre fargane på bloggen.. men vi får sjå. eg har hittil sletta alle innlegga mine, og starta på nytt. så dette blir det fyrste innlegget som den "nye" bloggen min får ete opp - bloggen min får på nytt sjå "dagens lys" - som grunngjev bildevalet. jaudå, eg har ikkje sånn kjempestorarta kamera på mobilen min, og auget er ganske messed up, men whatsoever, eg opna bildefila i photoshop og gjorde litt "magi" - straks såg det ut som eg har eit vakkert glimt i auget og glitrande, blå augenskygge på meg. eg har glitrande blå augenskygge, men ikkje på meg på biletet.. biletet er ganske messed up endå, men det bryr meg ikkje. eg laga dette auget til å ha på logoen, som forresten er litt creepy. det er eit bilete av eit tak, og ikkje kvaforslagshelst tak(haha, det var eit litt morosamt ord :P "kvaforslagshelst" - nesten like herleg som "fyrstikk-emo" og "multikunstnar" ^^,) ehm, ja, taket. det er ein del av taket i aulaen til singsaker skole, i trondheim, oppe i fjerde etasje.(det var, btw, ufalleleg varmt, klamt og tungt der inne. vi fann ikkje nokon måte å lufte ut på der i det heile!) - ja, grunnen til at eg tok bilete av taket var fordi det var ei hjarteform der, og eg har sære interesser, som blant anna går ut på å ta bilete av ting som er hjarteforma, som ikkje nødvendigvis var meint til å vere hjarteforma, ogsåvidare. ja, så stappa eg på auget mitt, og fem heilt like meg. og fysj, det er creepy nok i seg sjølv.
SINGSAKER SKOLE FARVEL
ja, så skal eg fortelje deg grunnen til at eg har vore på singsaker skole, i trondheim, når vetle(haha x'D) meg kjem frå sogn og fjordane, og slettes ikkje frå trondheim. joda, du skjønar, på sida der ----> (lenger oppe, under "tankevandring") kan du finne ein link til "Skrivebua"(er du interessert i å skrive dikt, tekstar og liknande melder du deg for søren inn :P) - og i forifjord fekk nokre av ungdommane på "Skrivebua" ein idé om å lage eit treff for medlemmane, slik at dei kunne komme seg vekk frå "bak brukarnamna" og verkeleg treffe kvarandre. men det vart litt seint komme på, og ideen var fortsatt "for liten" til å lykkast i 2006 - så dei laga eit skikkeleg treff i 2007(eg var, diverre, ikkje til stades den gongen.) i 2007, derimot, var det svært vellukka, så dei same(?) meldemmane fann ut at "hey, dette kan verte årleg!" så dei laga det i år òg(2008) - og då fekk eg faktisk hengt meg på. forresten, fotografen til biletet over er kristine, ei kjempekoseleg jente som var på treffet.
(eit lite tankereferat)
når eg satt på den 12 timar lange bussturen mot trondheim torsdag 3. juli, tenkte eg: "kva er det eg gjer?". når er ankom trondheim fredag 4. juli, tenkte eg: "ånei.." - når sjølvaste alfonso frå skrivebua henta meg på trondheim s, tenkte eg: "ånei, kva er det eg har gjort?" når eg såg skulen, tenkte eg: "faen..". når eg kom inn på skulen tenkte eg absolutt ingenting og når eg byrja å møte folk(som alle som ein var trøtte som fy! :P) tenkte eg: "..eg har verkeleg gjort det denne gongen!". når alfonso byrja å spele gitar, tenkte eg: "åh, han er flink!", og når han ba meg ta fram min gitar tenkte eg: "ikkje pokker."(men han fekk meg no til å ta han fram etter litt - og vi er flinke å jamme saman ^^, det var koselig.) når eg byrja å verte kjend med folk, tenkte eg: "eg har vener?", og når eg forlot alle saman på søndagen, tenkte eg: "dette var meir enn verdt det - eg skal til neste år, òg - desse menneska er jo nesten like galne som meg!" - eg elskar buatreff. og når eg ser på "Gjør KUN det du skal"-biletet, ler eg, og tenkjer: "ah, kristine er flink fotograf igjen, og doreglar som den burde det vere overalt."
(tilbake til samandraget)
ja - det var vel eigentleg ikkje mykje å skrive meir om samandraget, bortsett frå ting som vi fekk utforska på, og som vi tykte var litt creepy med skulen..
(ei liste creepy-ness)
- eit toalett med blod på veggane
- eit puterom fylt med puter, og ein ole brumm utan auge på veggen
- unisexdo med pissoar som på dei merkelegaste tidspunkt fylte seg med vatn
- påslåtte datamaskinar med webcamera på kvar og ein som ikkje lét seg skru av
- lys og opne vindauge på låste rom
- størrelsen på skulen
- ser ut som bygninga i "red rose"(hevda nokre av medlemmane)
- lys på vaktmeisterrommet når vaktmeisteren ikkje er der
- forskjellige lukter i forskjellige rom
- merkelige lydar
- vindauget i aulaen kunne ikkje opnast
- garasjeport i aulaen
- ein lapp som vi hengte på døra til vaktmeisteren om luftproblemet i aulaen som forsvinn sporlaust
- diverse "er det ikke trivelig"-lappar som hang overalt
- ein påslått mobil
- senger og piano på eit og same rom
- teksten på veggen i aulaen(singsaker skole farvel) (nokre medlemmar hevder at dei ikkje såg "farvel"-delen dei fyrste gongane dei gjekk i aulaen, som då var på torsdagskveld - på fredag var det plutseleg der)
- og diverse anna
EIN OPPSUMMERING AV KVARDAGEN MIN FORTIDA
elles har eg vel svært lite meir å opplyse om. til hausten skal eg på vidaregåande - endeleg vekk frå denne vakre bygda som drep meg så sakte av keisomhet. så eg har fått meg hybel, eg skal av å sjå på han i morgon, og eg gler meg veldig! også ventar eg på at bestevenninna mi skal bli slått ut av norway cup(ikkje sånn "åh, bli slått ut no!"-vente, men sånn "åh, det var dumt at du blei slått ut."-vente), fordi når ho er slege ut, kjem ho hit, på ferie, for å vere med meg, som ho ser, om vi er heldige, 3 gongar i året, om vi er passe heldige 2 gongar i året, om vi er heldige nok, 1 gong i året, og om vi er skikkeleg uheldige, 1/2 gong :P vi har det med å vere heldige nok, eller passe heldige, men i år håpar eg at vi er heldige(det vil seie at eg håpar ho kjem til hausten, òg - ho var her i vinter, også kjem ho hit no.. :D) jaujau. og 7. august reiser eg på korpsleir - der vert eg til 10. august. og 18. byrjar skulen - men eg veit ikkje kortid eg skal flytte på hybelen.. det får eg heller sjå på.
vi bloggast i næraste framtid :) blogg you :D"
"L. M. H
Eg er ikkje særleg religiøs av meg. Eg har vanskeleg for å tru at det finnes ein himmel, og eg orkar ikkje tru at det finnes eit helvete. Men eg trur at kvart menneske har ei sjel, og at det ein gjer igjennom livet legg grunnlag for kva som skjer med sjela. At dei gode og dårlege handlingane vert vegd opp mot kvarandre og så får ein det ein har gjort seg fortent til. Karma, kan ein vel kanskje kalle det. Men eg trur ikkje på gjenføding. Eg trur at dei gode sjelene, dei som har gjort det «rette» og har leve med det får evig ro. Eg trur at dei som har gjort seg fortent til det, vil få ein fullverdig bortgang. Kanskje ikkje alltid sjølve bortgangen er fullverdig, for det er så mange urettferdige dødsfall her i verda, men at den siste avskjeda før sjela står ovanfor si siste ferd er av den sort ein har fortent.
Du har fått ein sånn bortgang.
Eg hugsar fyrste gong eg traff deg. Du hadde allereie vorte sjuk og det var vanskeleg for meg å forstå kva du prøvde å seie. Eg hadde ikkje høyrd så veldig mykje om deg, anna enn at dottersonen din, min beste ven, arbeidde med å passe på deg ein dag i veka. Eg visste dermed ikkje kva eg skulle forvente når eg fyrst fekk mogelegheita til å treffe deg. Men ein ting er sikkert; du sette spor i meg. Du var så open og inkluderande, og du lyste ut ein så god og trygg energi og livsglede. Eg hugsar me gjekk tur i nabolaget ditt (og kanskje litt lengjer, til og med) og etter kvart som me passerte forskjellege hus peika du opp på dei og prata i veg. Eg fekk aldri heilt med meg kva du prøvde å fortelje meg, anna enn at det var ein kall du prata om. Dette kan eg sei med sikkerheit at var deg i eit nøtteskal.
Eg fekk vere med på fleire turar med deg og dottersonen din. Du prata mykje dei fyrste turene, og eg hugsar at når me kom tilbake til huset ditt ville du vise meg fotoalbuma dine. Eg fekk servert små og større delar av livet ditt i form av bilete og ord, og det rørte ved meg. Det rørte meg at du var så ivrig etter å fortelje meg alt og ingenting på ein gong, at du var så engasjert i å inkludere meg. Eg er jo berre ei simpel bygdejente. Men det var ein av mange ting som var så flott med deg; det hadde ingenting å seie kvar ein kom frå. Eg trur at hadde eg kjend deg før du vart sjuk, ville du kanskje fortald meg at det handlar om kven ein er som person. Og eg respekterte deg for den måten å sjå på livet.
Du vart etter kvart dårlegare, og måtte på sjukeheim. Eg var med deg på to turar etter det. Den eine gongen regna det frykteleg, og du ville halde meg i handa medan me gjekk. Det har òg gjort stort inntrykk på meg; at du stolte såpass på meg at du ville ha meg til å leie deg gjennom regnet og vinden. Eg vil aldri gløyme det augenblikket. Den andre gongen vart den siste gongen eg fekk sjå deg før du gjekk bort. Det var kaldt ute, men det gjekk fint likevel. Du var ikkje like snakkesalig som du hadde vore, men eg kjende meg ikkje mindre velkommen i ditt nærvær av den grunn. Du strålte framleis like varmt og godt som du hadde gjort tidlegare. Du var litt bekymra for at vinteren ikkje hadde forsvunne heilt endå, men me hjalp deg gjennom det, både dottersonen din og eg.
Det var ein ting du ofte gjorde med folk; du sette spor hjå dei. Som regel i fliser på golvet eller peiser inntil veggen. Du spreiar varme i husa deira om vinteren. Det er jo ein koseleg tanke; at du framleis spreier den varmen eg kjende frå deg kvar gong eg traff deg. Det er faktisk litt beroligande. Du er ikkje vekke. Ikkje heilt. Du er i mange menneskers hovude, hjarte, og til og med i deira hus og spreier din gode energi og oppmuntrande varme.
Difor var eg ikkje i tvil når dottersonen din spurde om eg ville hjelpe han å skrive ein tekst til begravelsen din. For det fyrste var det kanskje det aller minste eg kunne gjere for han. For det andreville eg gjere det. Eg ynskja å sei farvel til deg. Eg ville at sjela di skulle vite at eg tenkjer på deg før ho fekk evig kvile. I denne prosessen fekk eg servert mange gode egenskapar ved deg. Du var tolmodig og fornuftig, ærekjær i arbeidet ditt, rolig og lun. Du var nøktern og gjorde ting slik du ville. Du unngikk aldri ein utfordring, og du inkluderte alle som var. Og det morosame her er kanskje at jo meir eg fikk høyre, jo meir gjekk det opp for meg kor lite overraska eg var. Fordi det var nettopp slik eg såg for meg deg. Det var slik eg trudde du var. Slikeg visste du var. Du var ein god mann med hjartet på den absolutt rette staden.
Du var svært sett pris på. Det innsåg eg fyrst i begravelsen din. Det var mange som stilte, og opptil fleire heldt tårekvalte og rørande taler som var på nippet til å få meg til å grine. Det var likevel ikkje før eg sjølv skulle opp og syngje med di eldste dotterdotter og dottersønen din at det gjekk opp for meg; no var du faktisk ikkje blant oss lengjer. Du var på vei mot evig kvile, og alt du trengde var denne siste avskjeden. Eg kunne sjå i alle andleta at dei hadde det vondt. Dei tok det tungt, det å seie farvel til deg. Dei var ikkje klare for å miste deg; du var for god til å gje slepp på. Og det knakk meg heilt saman etterpå.
Det var derimot ikkje det tyngste for meg. Det var tungt nok at du var vekke og eg aldri fekk sjå deg igjen, og det var enda tyngre at bestevenen min og familien hans hadde mista eit kjært familiemedlem. Det var kjempetungt å skode utover alle dei triste menneska som hadde samla seg til eit siste farvel for berre deg. Det var faktisk hjarteskjærande. Men for meg var det tyngste sjølve gravleggjinga. Når du var dømd til jorda, og ferdig senka ned. Eg hugsar godt kvå eldste dottera di spurde meg før me hadde reist i kyrkja;
«Om eg kjøper sju roser, vil du gjere meg den tenesta å hive den eine rosa på grava til pappa?»
Dei er berre seks i familien.
Det eg tok tyngst var at eg fekk den æra og mogelegheita til å hive ei rose på grava di. Som om du hadde vore min bestefar. Som om eg var ein del av familien. Som om dette var like mykje mi sorg som deira. Sjølvsagt ville eg hive ei rose på grava di. Eg visste ikkje kva det kom til å innebære for meg berre nokre sekund seinare. Når eg kunne høyre den tamme lyden av ei rose som traff ei kvit trekiste, kjende eg smerta frå fleire knuste hjarter. Mitt inkludert. Det verka som ein evighet der eg berre stod og klemte yngste guten i syskjenflokken som eg så lengje har vore storesyster for. No kjendes det verkeleg. Det kjendes eithundre prosent verkeleg. Som om eg verkeleg var storesystera hans. Og eg klemte han til meg. Han grein ikkje, men eg såg sorgen på han. Etter ein god stund kom gravfølgjet og fortalde kor mykje dei kondolerte. Og han braut saman. Den vesle, glade guten eg har kjent sidan eg fyrst kom her var plutseleg vekke i ein trist, liten gut med tårer i auga. Eg klarte ikkje late vere å kjenne meg enda meir som storesyster for han. Og eg er glad for at eg valde å hive den rosa. Eg er glad for at eg valde å late deg vere min bestefar for ein dag – for om eg kunne velje meg éin mann til å vere min bestefar blant alle menn i heile verda, så hadde eg vald deg.
Du har etterlatt deg mange fantastiske familier. Du har tre flotte døtre som alle har arva ein eller fleire eigenskapar frå deg. Og det du har lært dei, det har dei lært vidare til sine born og ektemaker. Og hadde eg hatt evna, ville eg teke deg tilbake til livet, i alle fall for ein kveld, og takka deg for alt du har gjort for dei, og dermed gjort for meg. Eg kan ikkje tale for mykje på vegne av andre, for eg lever mitt liv, og i mitt liv ser eg gjennom mine eigne auge. Men etter alt eg har lært om deg dei siste dagane, så ser eg at du har lagt stort grunnlag for min trivsel dei siste tre åra. Du har gjeve meg ein ekstra familie, fire nye søsken og to fantastiske nye foreldre som alltid får meg til å føle meg velkommen. Eg har aldri kjent meg så velkommen i ein familie som ikkje har vore mi eiga før. Og eg vil takke deg for at du har lagt grunnlag for desse flotte menneska, og for at du har gitt dei så mykje godt og minneverdig. Du har vore minneverdig for meg, og dei har vorte minneverdige for meg. Eg kjem aldri til å gløyme tida mi med min nye familie, og aller minst den dagen du skulle få evig kvile. Den dagen eg kjende meg heilt inkludert i den familien.
Til slutt vil eg eigentleg berre sei at nei; eg er ikkje religiøs. Eg trur ikkje på noko himmel eller helvete. Ikkje i den forstand mange kanskje gjer. Eg trur på evig kvile, eller evig sjelevandring. Evig kvile er for dei som har fortent å kvile etter eit slitsomt liv. Mitt alternativ for himmelen. Sjelevandring er når ein er verken død eller levande. Ein går blant dei levande, men kan ikkje kontakte dei. Mitt alternativ for helvete. Men, kjære bestefar, (for nett no er du litt bestefar for meg) om det finnes ein himmel der Gud har samla dei beste menneska, så trur eg du har fått ein spesiell plass i Guds rike saman med di kjære kone. Og eg lovar at eg skal vere den storesystera barneborna dine treng når eg kan. Eg lovar å gjere mitt beste for dei.
And if you were with me tonight I'd sing for you, just one more time, a song for a heart so big God couldn't let it live.
Kvil i fred.
http://llovee.blogg.no/"
